A pelacha ten gana de falar. Nestes últimos catro ou cinco días comezou a repetir as cousas que lle dicimos e a que lle propomos que repita. Chama Caqué ao pelacho, aela á avoa materna, Go ao tío Diego, ta á avoa paterna, Teté á tía Teresa, di xatá por xa está, bapa por guapa, aba por auga e teta á canucha para que estea quieta. Do nada ao todo en cero segundos!

Tras moito desenguedellar soubemos onte que o pelacho fora castigado por trabar a Dani nun brazo, quen á súa vez trabara a Brais nunha fazula, cando xogaban ao xogo de todos os días no recreo: S., o xefe da banda, escolle cada día quen vai formar comando con el, elixen unha vítima e perséguena até que a pillan e bótanse todos enriba dela. Mais onte a cousa chegou a maiores e a profe acabou repartindo castigos. Ao pelacho correspondéronlle dous días sen recreo.

Anda moi alterado, como se todo lle dese igual, como se xa estivese catalogado como gamberro e xa non tivese nada que perder. Obviamente ante el apoiamos todo o que di a profe mais non nos entra na cabeza como un grupo de cativos de cinco anos pode xogar á caza humana no recreo día tras día. O próximo luns irei falar coa profe, escoitareina e por primeira vez en dous anos e pico creo que lle vou dicir polo menos parte do que penso. Somos perfectamente conscientes de que o pelacho anda sempre a forzar os límites, de que por sistema pon atrancos para non facer aquelas cousas de que non gosta e de que precisa a nosa axuda para madurar en todos os aspectos da vida e neste en particular, mais tamén creo que, do mesmo modo que se ensina os nenos a ler, a escribir ou a falar e comunicarse, tamén é preciso ensinalos a xogar e é algo que non se está a facer en moitos colexios.