Archive for setembro, 2006
« Previous EntriesIn media res
martes, setembro 26th, 2006
-:( No sé leer.
-Estás aprendendo a ler, pelacho.
-¡Pe-ro-no-sé-le-er!
-Pero estás aprendendo.
-PE-RO-NO-SÉ-LE-ER... y no voy a aprender nunca.
-Como que non vas aprender nunca? Todo o mundo aprende a ler.
-Yo no.
-Ti estás afeito ás cousas que podes aprender nun momentiño ou nun día, pero a ler non se aprende nun día. Vaise aprendendo un pouquiño cada día e cando menos o esperes xa saberás ler todo o que se che poña por diante.
-Yo no voy a aprender nunca.
-De verdade cres iso?
-Es que no voy a aprender...
-Que si, home, que si! que non hai quen non aprenda a ler, aínda que non quixeses aprenderías igual.
-De verdad?
-Totalmente a serio! Dentro de pouco tempo farache moita graza o que agora pensas, xa verás!
In media res
luns, setembro 25th, 2006
-Mi animal favorito es... las plantas!! Pero no recuerdo el nombre de mi planta favorita... Ah, sí, sí. ¡Mi planta favorita es la violeta!
Pois eu máis…
sábado, setembro 23rd, 2006Pelacho: -¡Yo voy a aprender chino!
Pelacha: -¡...Y yo china!
o día a día
sábado, setembro 23rd, 2006Estaban a pelacha e a prima P., que son inseparábeis e danse de marabilla , a xogaren a unha coa outra acompañadas do avó J. A prima P. deulle unha labazada á pelacha, que en resposta lle cascou con gana con Lupita a dos Lunis na cabeza á súa prima. A prima P. rañou a cabeza onde levara o lupitazo e non buchicou. Entón interveu o avó para dicirlle á prima P. que non se pega e para impedirllo se o volvía intentar. Ao ver que non tiña posibilidades de levantar a man de novo, ollou para a pelacha e díxolle a berrar: -FEA!!!!!!! Ao que a pelacha repuxo toda escandalizada: -P. chamó fea a min!!!!!!!
O que non se debe dicir
xoves, setembro 21st, 2006
O fontaneiro, de aproximadamente 1,50 m. de altura e expresión tremendamente agradábel, veu por segunda vez en poucos meses. Nesta ocasión acudía á nosa chamada para arranxar unha cisterna. Botou arredor de media hora fedellando acompañado pola intensa conversa do pelacho, que aproveitou para procurar solución a un feixe de dúbidas. Cando rematou o traballo, xa a piques de marchar, o pelacho preguntoulle:
-¿Como puedes ser tan pequeño si eres tan grande?
Tras un amplo sorriso o fontaneiro respondeu:
-Porque fun mal comedor. Como non comía non medrei. E marchou.
Cando lle explicamos que había cousas que non resultaba cortés dicir, o pelacho non comprendía como a alguén lle podía parecer mal que se lle falase do obvio*. Dixémoslle que ás veces a xente pode non estar satisfeita con como é entón é mellor non llo lembrar mais estamos certos de que non o convencemos.
*Acabo de facer unha procura no blog pensando que atoparía algo que, polo que se ve, non cheguei a postear. Haberá ano e medio que estabamos o pelacho e mais eu á entrada do colexio cando pasou ás carreiras o que en galego politicamente correcto se chamaría "unha muller de idade avanzada". Cando máis preto de nós estaba o pelacho dixo a berros:
-¡¡Mira como corre esa vieja!!
-Non digas iso, non a chames vella. Dixen eu en voz baixiña.
-¡Pero es que es una vieja! Berrou de novo o pelacho.
-Si, pero habitualmente os vellos non gustan de que llelo chamen.
E unha vez máis:
-¿Y por que, si son viejos?
« Previous Entries
