« PÍO-PÍO | Home | O misterio das cousas »
Contos chineses
By Leco | abril 4, 2007
Ultimamente o tempo non me dá para nada. Ocórrenseme ao día cen cousas que quero anotar e acabo sen referir nin unha soa. Os pelachos están en plena efervescencia verbal e cinética e son tantas as cousas que acontecen ao longo do día que acaban por rispárseme entre os dedos. Acho de menos poñer e ter o blog ao día mais non son quen de facelo. O mesmo ocorre coas respostas aos comentarios que recibo e os outros blogs que habitualmente visito con curiosidade diaria e interese e que nas últimas semanas teño tamén descoidados. Será que estou a comezar unha nova fase...
Hoxe non quería deixar sen relatar unha pequena anécdota e dar noticia, por suposto tarde como é costume nestes días, dun acontecemento de recente lanzamento.
O primo J. e a prima P. teñen dúas novas primas chegadas hai poucos meses da China. Ao seu ano e medio de vida, ambas chegaron falando chinés infantil e desde entón absorbendo todo canto lles entra polos cinco sentidos. Contodo non fan aínda, para o seu beneficio, moitas das grazas que os cativos desa idade acostuman facer (o de adoitan sempre me soou horroroso) mais logo darán feito grazas ao esforzo de seus pais. O outro día, en pleno ensaio, tivo lugar a seguinte conversa:
-¿Dónde tienes la cabeza?
Ao que a nena respondeu:
-(¿?)
-... Y ¿dónde tienes las orejas?
E repetiu resposta:
-(¿?)
-... Y ¿dónde tienes la nariz?
O resultado foi o mesmo:
-(¿?)
Por último, antes da gargallada xeral, preguntáronlle:
-... Y ¿dónde tienes el pelo?
Ao que a cativa dixo:
-¡BAU, BAU!
O anuncio corresponde ao programa de Quico Cadaval na Radio Galega (que, como di todo o mundo, agora xa se pode escoitar) chamado A boca da noite que, non por ter sido xa amplamente divulgado no blogomillo, deixa de merecer os meus máis absolutos parabéns. Déixolles unha mala mostra da súa mestría correspondente á contada de xoves pasado na Coruña. Creo que había seis anos que non nos viamos, a última vez que pasara pola casa fora para coñecer un recén nacido pelacho. Sóubonos a pouco e combinamos para toda unha noite de parola (uma directa, como di o amigo Amadeu Baptista) xa logo. Señoras e señores, ante todos vocés, o inimitábel, o incomparábel QUICO CADAVAL!!!!!!!!
chuzame -
abril 6th, 2007 at 4:09 pm
O detalle lémbrame outro: hai moitos anos en Barcelona, un chinés tropezou co meu home e díxolle todo educado “peldón”. O meu home moi excitado apresurouse a contarmo porque por fin constatara que era certo o que se dicía de que confundían r e l. O teu detalle vai un paso máis alá.
maio 9th, 2007 at 11:29 am
hotel cinque stella strasburgo…
Contos chineses…