« Santoral | Home | In media res »
Ciclos
By Leco | Decembro 8, 2007
A prima P. ten moito co pelacho. Son igual de activos, de terremotos, de cariñosos, de impredicíbes, de inconscientes. Os dous abriron a cabeza dunha caída, os dous son comedores voraces... Seguro que a Tía T. me lembra moitas máis cousas en que coinciden. E tamén nas anécdotas. Esta era a do pelacho no verán de 2005 e isto o que dixo a prima P. o outro día:
A prima P. levaba uns días a facer demandas nun ton unha miga displicente e empregando o menor número de palabras posíbel. Pediu auga cun lacónico bisílabo e a continuación solicitou:
-¡Pajita!
Seu pai, o tío D., reprendeuna:
-A ver, dilo bien, P.
E ela rectificou:
-¡PA-JI-TA!
chuzame -
Topics: pelacho, prima P., tío D. |
Decembro 8th, 2007 at 11:55 pm
A prima P. ten moitísimo co pelacho, si, e será por iso que o mira de forma tan especial, cunha mestura de admiración e complicidade. Con todo o que aprendimos o tío D. e eu co Pelacho, case sempre temos a sensación de ir un paso por diante de P. pero aínda así, sorpréndenos moitas veces… como segue a facer o Pelacho