Archive for Xaneiro, 2008
« Previous EntriesRealidades
Xoves, Xaneiro 31st, 2008-¿Mamá, por qué las estrellas de mar siempre están quietas y la de los dibujos animados se está moviendo?
-Porque nos debuxos animados pode pasar calquera cousa.
E interveu o pelacho:
-Sí, puede pasar cualquier cosa y hasta te puede explotar el culo y todo!
chuzame - Voltando á normalidade
Domingo, Xaneiro 27th, 2008O dito, despois de semanas de varicelas, gripes, toneladas de antibióticos e miles de horas de traballo todo parecía que voltaba á normalidade se non fose porque o termómetro marcou 38º para o pelacho e 37,8º para a pelacha hoxe pola tarde, así que as vacacións do Nadal seguirán prolongándose para eles e a ver se dunha vez desterramos a gripe e infeccións varias da casa.
Onte á tarde baixamos polo barrio a tomar unhas cañas co amigo Xavier. A pelacha díxolle nun momento:
-Te voy a dar un beso, una caricia y un abrazo.
Ao Xavier tanto lle gustou o detalle que lle dixo:
-Ai, pelacha, este beixo que acabas de darme heino levar no corazón toda a miña vida.
-¿Y por qué en el corazón si yo te lo di en la cara?
chuzame - Por fin o podemos contar: despega ACoruñaSon
Xoves, Xaneiro 17th, 2008
chuzame - BERRAR e FALAR ALTO
Martes, Xaneiro 8th, 2008Ás sete da tarde tiñamos unha reunión de traballo na Rede que duraría 30' entón fixemos un pacto cos pelachos, que xogarían coas novidades que os Reis deixaran para eles (éxitos e fracasos de que espero falar nos próximos días) onte e que non berrarían nin rifarían mentres durase a reunión.
Non nos deramos nin conta de que o pelacho andaba a berros cos Power Rangers Ninja Mystic Storm, ou algo así, que son un prodixio de enxeñaría, dito sexa de paso. De feito o pacto incluía os berros só para que non discutisen nin se amolasen mutuamente como fan ás veces, especialmente cando andamos acupados noutras cousas. Pois foi entón cando sentimos a pelacha polo corredor a berrido limpo:
-¡¡¡MAMÁ, PAPÁ, PELACHO GRITÓ!!!!
E deulle tempo a repetir o alarido unhas cantas veces até que chegou a nós.
-Pelacha, así que vés acusar o pelacho pero ti vés berrando tamén.
-NO, YO NO. YO SÓLO ESTOY HABLANDO ALTO. ¿NO VAIS A CASTIGAR AL PELACHO POR GRITAR?
-Pois non, ímoste castigar a ti por chiveta. Hala, de primeira á ducha!
-NOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!
E foi!
chuzame - Novas tecnoloxías
Mércores, Xaneiro 2nd, 2008O pelacho reclámame que lle deixo o ordenador menos do que el querería. Argumento que as teclas do portátil sofren moito cos xogos e que é a miña ferramenta de traballo, ademais para xogar xa están a DS e a Play aínda que, iso si, bastante racionadas. Pero preséntolle unha proposta: poderá usar máis o ordenador se accede a utilizalo para outras cousas e acepta encantado. Aproveitando que pasamos o día os dous sós na casa, dedicamos un tempo a aprender algunhas cousas: ábrolle unha conta de correo electrónico en Gmail e a partir de aí propóñome e cumpro totalmente a intención de non tocar unha tecla e que sexa el que vaia facendo todo seguindo as miñas indicacións. Entón crea unha carpeta no escritorio, que decide chamar "aron", carga a tarxeta da súa cámara no lector, conecta o lector ao portátil, descarga as fotos e borra as que saíron mal facendo unha selección múltipla. Despois minimiza a carpeta e abre o navegador. Accede á súa conta, crea un aálbum de Picasa e descarga as súas fotos (de cinco en cinco porque, como estamos traballando desde Linux non temos o cargador para facelo todo de contado). Estaba comezando a engadir títulos ás fotos, do estilo de "perro amigo" ou "exposición de setas" cando chegaron o papá e a pelacha da aldea e o labor foi adiado.
Fiquei francamente perplexa do ben e o rápido que asimilou todo. Non creo que sexa algo excepcional, desde logo, mais estes cativos do S. XXI nacen entre máquinas e resúltalles absolutamente natural pasar dunhas a outras con flexibilidade.
A pelacha veu durmindo todo o camiño de volta e esa foi a razón para que non conseguise encetar o sono nocturno con facilidade, malia ter ido para a cama despois das once. Foi despois de facernos ir onda ela a contarlle un conto, a cantarlle unha canción, a convencela de que non había nada na cama que a puidese pinchar, a levarlle o seu coxín da Barbie e a darlle un vaso de auga, que adormeceu de puro esgotamento. A ver a que hora acordan mañá.
chuzame - « Previous Entries
