papá

« Previous Entries

A permanencia da estela

Mércores, Abril 9th, 2008

O papá sacou a pelacha da ducha envolta nunha toalla moi vella porque todas as demais estaban para secar. A pelacha estrañouse moitísimo, tan como é, de verse cuberta por tal cerello:

-¿De quién es esta toalla!

-De San Pedro!

Díxolle o papá, que non a daba axeitado para secala e vestila.

-¿Es la toalla de Juan Perro?

Preguntou ela aínda máis estrañada.

chuzame -

Ás sete da tarde tiñamos unha reunión de traballo na Rede que duraría 30' entón fixemos un pacto cos pelachos, que xogarían coas novidades que os Reis deixaran para eles (éxitos e fracasos de que espero falar nos próximos días) onte e que non berrarían nin rifarían mentres durase a reunión.
Non nos deramos nin conta de que o pelacho andaba a berros cos Power Rangers Ninja Mystic Storm, ou algo así, que son un prodixio de enxeñaría, dito sexa de paso. De feito o pacto incluía os berros só para que non discutisen nin se amolasen mutuamente como fan ás veces, especialmente cando andamos acupados noutras cousas. Pois foi entón cando sentimos a pelacha polo corredor a berrido limpo:
-¡¡¡MAMÁ, PAPÁ, PELACHO GRITÓ!!!!
E deulle tempo a repetir o alarido unhas cantas veces até que chegou a nós.
-Pelacha, así que vés acusar o pelacho pero ti vés berrando tamén.
-NO, YO NO. YO SÓLO ESTOY HABLANDO ALTO. ¿NO VAIS A CASTIGAR AL PELACHO POR GRITAR?
-Pois non, ímoste castigar a ti por chiveta. Hala, de primeira á ducha!
-NOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!
E foi!

chuzame -

2008

Martes, Xaneiro 1st, 2008

Xa está aquí. Os plans eran pasarmos a derradeira noite do ano en casa dos avós mais o pelacho amañeceu coa varicela onte, coas lavercas como dicía a tataravoa, na casa da tía T. visitou a febre ao tío D. ao primo J. e á prima P., así que finalmente nós ceamos na nosa casa e os tíos na súa cos avós, que viven ao carón.
Malia non ser o planeado pasámolo realmente ben. Xogamos un Monopoli e unhas partidas ás cartas dos peixes para facermos tempo até a cea e tomamos as uvas os catro xuntos. O pelacho, como o ano pasado, comeunas todas en tempo. A pelacha dixo que non as quería pero axudou a sacar as pebides das do pelacho. Cando entramos no novo ano abrazámonos todos e enchémonos de beixos. Hoxe comeza un novo ano, dixemos eufóricos, e a pelacha preguntou: -Para mí también? Entonces eso quiere decir que estoy de cumpleaños?
Hoxe erguémonos todos arredor das doce. En canto estiveron listos o papá e a pelacha marcharon á aldea, como facemos todos os anos, a xantar coa bisavoa Obdulia, os tíos Jesús e Eva e os avós da Coruña. O pelacho e mais eu ficamos este ano na casa. Voltaremos todos nun par de semanas.
Está a ser este un Nadal un bocado atípico. Por unha banda estamos cargadísimos de traballo, que semella que non nos vai deixar tempo para nada máis, e por outra teño a sensación de que estamos a desfrutalo a tope e a facermos moitas cousas.
O outro día pasamos a mañá na piscina. A pelacha non lembraba como era e preguntou un cento de veces pola area do fondo. Ao final ficoulle claro que nas piscinas non hai area, que iso é cousa da praia. A ver se imos un día destes catar a pista de xeo tamén.

A avoa C. sempre ten un ovo Kinder para os netos. O pasado día dos Inocentes descubriron unha sorpresa diferente das habituais: uns atoparon olivas e outros allos nos seus ovos, coreados entanto os abrían con sonoros INOCENTE, INOCENTE! por parte dos adultos. O pelacho ficou fascinado e divertido e, para satisfacer a súa curiosidade preguntou: -Pero abuela, ¿Cómo has conseguido recrear el huevo?

chuzame -

Pequenas batallas

Venres, Novembro 30th, 2007

A pelacha aínda non acabara de ceibar os últimos mocos cando apareceron uns novos con reforzadas enerxías. A noite presentábase complicada e o papá propuxo darlle uns xiringazos de soro no nariz para escorrentalos.

-Lembras? como aquel outro día que o fixeches tan ben. E non che doeu nada.

Mais aínda que tiña vontade de se librar deles non foi quen de superar o arrepío que sentiu ao ver a xiringa preto da súa face. Decidiron deixalo para outra ocasión e arranxar minimamente sonando forte e levantando un bocado o colchón á altura da cabeza. A pelacha ficou intrigada pola súa propia retirada e preguntou:

-¿Y por qué el otro día lo hice?

Cando xa atopara acougo no sono e quen sabe se tamén nos soños chegabamos a unha conclusión: aquel día arriscouse a unha aventura e saiu ben. Logo o tempo pasa, a memoria constrúe o pasado e a lembranza levanta un muro coa escusa da salvagarda.

De cativa tiña moito medo das inxeccións que sempre me acababan receitando cando tiña anxinas. José pinchaba os cus de toda a vila e sempre chegaba á mesma hora, que para min era exactamente a culminación de medio día de desacougo. Cada chamada á porta causábame un arrepío nesa parte do estómago de que só era consciente nos días de antibióticos intramusculares. Ah, e tamén cando meus pais me dicían iso de "xa falaremos na casa" por ter feito algunha falcatruada amparada nun ambiente pouco dado á recriminación pública. Sempre cabía a posibilidade de que o practicante estivese doente ese día e non poidese vir, ou que se esquecese de min por unha vez, mais nunca, nunca faltaba ás citas.

Entraba pola porta da casa e pasaba directamente á cociña, onde fervía o seu instrumental con toda a parsimonia de que era capaz, para alongar os minutos de conversa con meus pais. Lembro que sempre os informaba de se a medicina prescrita era das boas ou das que se me presentaban terríbeis porque "cristalizaban" e aseguraban á paciente dores musculares que invadían a perna torturada. Eses minutos eran eternos, non só o parecían.

José sempre entraba no cuarto anunciando o momento en que calquera tentativa de fuga ficaba desarticulada. Sen dar comprendido como non era quen de me rebelar pola forza, baixaba o pantalón do pixama e ofrecíame en sacrifício ao que eu xulgaba naquela altura un instinto sádico, pois nunca paraba de rir escandalosamente, desde que chegaba até que se despedía até o día seguinte, cando o vía achegarse a min co algodón nunha man e a xiringa de vidro na outra, deixando saír as pingas superfluas daquela pezoña que me viña inocular. É curioso, durante boa parte da miña infancia non fun quen de durmir de costas para a porta, porque imaxinaba que se alguén chegase a irromper na casa coa cabal intención de poñerme unha pincha a medianoite, polo menos podería verlle a cara e tentar defenderme como fose, aí non estaba obrigada a claudicar.

Ao final nunca chegaba o sangue ao río e, unha vez que José marchaba arrastrando as zapatillas polo corredor, resolvía que o meu temor fora desproporcionado e que así o lembraría para o día seguinte, mais a súa próxima visita sempre me abocaba á mesma reacción de pánico.

Paul Auster dixo nunha entrevista que cada vez que lembramos algo, facémolo como a última vez que ese algo veu á nosa mente, de forma que unha mesma lembranza vai mudando continuamente.

chuzame -

Babel, babel!

Venres, Novembro 23rd, 2007

O papá sae coa pelacha da ducha, e mentres a leva cara ao cuarto envolta na toalla vaille dicindo:

-A menina é brasileira?

A pelacha sorrí.

-A menina é portuguesa?

A pelacha sorrí.

-Nooon, a menina é galega!

A pelacha sorrí e di:

-Hello!

(Están ambos a se libraren dese virus de gastroenterite que tantas pequenas desfeitas anda a facer. O pelacho, que devece pola comida, ao non poderlle botar o dente ás almóndegas da avoa C., acabou por berrar : -¡ODIO ESTA ENFERMEDAD!)

chuzame -
« Previous Entries