O pelacho naceu en 2000, a pelacha en 2004, o primo J. en 2002, a prima P. en 2004 e o primo Jj. en 2007.

« | Home | »

Pequenas batallas

By Tati Mancebo | Novembro 30, 2007

A pelacha aínda non acabara de ceibar os últimos mocos cando apareceron uns novos con reforzadas enerxías. A noite presentábase complicada e o papá propuxo darlle uns xiringazos de soro no nariz para escorrentalos.

-Lembras? como aquel outro día que o fixeches tan ben. E non che doeu nada.

Mais aínda que tiña vontade de se librar deles non foi quen de superar o arrepío que sentiu ao ver a xiringa preto da súa face. Decidiron deixalo para outra ocasión e arranxar minimamente sonando forte e levantando un bocado o colchón á altura da cabeza. A pelacha ficou intrigada pola súa propia retirada e preguntou:

-¿Y por qué el otro día lo hice?

Cando xa atopara acougo no sono e quen sabe se tamén nos soños chegabamos a unha conclusión: aquel día arriscouse a unha aventura e saiu ben. Logo o tempo pasa, a memoria constrúe o pasado e a lembranza levanta un muro coa escusa da salvagarda.

De cativa tiña moito medo das inxeccións que sempre me acababan receitando cando tiña anxinas. José pinchaba os cus de toda a vila e sempre chegaba á mesma hora, que para min era exactamente a culminación de medio día de desacougo. Cada chamada á porta causábame un arrepío nesa parte do estómago de que só era consciente nos días de antibióticos intramusculares. Ah, e tamén cando meus pais me dicían iso de “xa falaremos na casa” por ter feito algunha falcatruada amparada nun ambiente pouco dado á recriminación pública. Sempre cabía a posibilidade de que o practicante estivese doente ese día e non poidese vir, ou que se esquecese de min por unha vez, mais nunca, nunca faltaba ás citas.

Entraba pola porta da casa e pasaba directamente á cociña, onde fervía o seu instrumental con toda a parsimonia de que era capaz, para alongar os minutos de conversa con meus pais. Lembro que sempre os informaba de se a medicina prescrita era das boas ou das que se me presentaban terríbeis porque “cristalizaban” e aseguraban á paciente dores musculares que invadían a perna torturada. Eses minutos eran eternos, non só o parecían.

José sempre entraba no cuarto anunciando o momento en que calquera tentativa de fuga ficaba desarticulada. Sen dar comprendido como non era quen de me rebelar pola forza, baixaba o pantalón do pixama e ofrecíame en sacrifício ao que eu xulgaba naquela altura un instinto sádico, pois nunca paraba de rir escandalosamente, desde que chegaba até que se despedía até o día seguinte, cando o vía achegarse a min co algodón nunha man e a xiringa de vidro na outra, deixando saír as pingas superfluas daquela pezoña que me viña inocular. É curioso, durante boa parte da miña infancia non fun quen de durmir de costas para a porta, porque imaxinaba que se alguén chegase a irromper na casa coa cabal intención de poñerme unha pincha a medianoite, polo menos podería verlle a cara e tentar defenderme como fose, aí non estaba obrigada a claudicar.

Ao final nunca chegaba o sangue ao río e, unha vez que José marchaba arrastrando as zapatillas polo corredor, resolvía que o meu temor fora desproporcionado e que así o lembraría para o día seguinte, mais a súa próxima visita sempre me abocaba á mesma reacción de pánico.

Paul Auster dixo nunha entrevista que cada vez que lembramos algo, facémolo como a última vez que ese algo veu á nosa mente, de forma que unha mesma lembranza vai mudando continuamente.

Topics: leco, papá, pelacha | 1 Comment »

One Response to “Pequenas batallas”

  1. peke Says:
    Decembro 1st, 2007 at 8:23 p.m.

    Que ben o describes. Lémbrame o meu propio medo.

PELACHO 04-08

PELACHA 07-08

  • Histórico